Kiedy
kilka miesięcy temu siedziałam zakopana w książkach, ucząc się
na egzamin z kultury i religii, doszłam do wniosku, że religia jest
nie tyle po to, żeby wypełniać ludziom życie, a po prostu po to,
żeby wypełniać im czas. Bycie osobą religijną polega m.in. na
ciągłych modlitwach, uczestnictwie w obrzędach, kontemplacji... To
też przyjęcie gotowej recepty na życie. Trudno jest się do tych
reguł dostosować, ale jeszcze trudniej jest być ateistą, osobą
bez wyznania. Oznacza to wolność od z góry narzuconych zasad, ale
i konieczność wymyślenia swoich własnych. Poza tym jeśli ktoś w
Polsce nie jest katolikiem, to ma zupełnie wolną niedzielę. Jak
spędzić ten czas, jeśli nikt nie każe nigdzie iść, ani nic
robić? Odpowiedź brzmi: może wszystko. Ale konkretnie co? Jest w
końcu pozbawiony narzuconej, zorganizowanej „rozrywki”.
